สำหรับนักเขียนที่ยังไม่ทราบ โปรดติดต่อกองแหนมเพื่อขอข้อมูลในการล็อกอินเข้าบ้านใหม่โดยด่วน

ส่วนท่านผู้อ่าน ขอเชิญเยี่ยมชมบ้านใหม่ได้แล้ว

ขอขอบพระคุณ

ถ้าเป็นสมัยเรียนงานออกแบบศูนย์แสดงดนตรี (Music Hall) ถือเป็นงานที่ยากและท้าทายมาก เพราะต้องออกแบบงานที่มีโครงสร้างใหญ่มหึมาให้ดูน่าสนใจ และสามารถมองข้ามความมหึมาของมันไปสู่การสร้างคาแรคเตอร์ได้ งงดิ เราก็งงเหมือนกัน แถมเก็บความงงนั้นมายาวนานกว่า 10 ปี จนได้มาเห็นโตเกียวฟอรั่มเมื่อไม่นานมานี้กับตาตัวเอง

อาคารนี้ตั้งอยู่ในใจกลางย่าน Marunouchi ออกแบบโดย Rafael Vinoli สถาปนิกชาวลาตินอเมริกา ที่ไปได้ดีในนิวยอร์กมีผลงานการออกแบบยาวเหยียดเป็นหางว่าว เขาชนะการประกวดแบบตั้งแต่ปี 1989 ใช้เวลาก่อสร้างนานถึง 7 ปี ถือเป็นอนุสรณ์ในปีสุดท้ายก่อนที่ฟองสบู่ในญี่ปุ่นจะแตก (อย่างน้อยเขาก็ได้อะไรมาก่อนฟองสบู่แตก) อาคารนี้เป็นกลุ่มอาคาร 4 หลังประกอบด้วย อาคารสี่เหลี่ยมจตุรัส 3 หลังและอาคารรูปตา 1 หลัง แยกขาดจากกันด้วยพลาซ่า ทั้งหมดมี 11 ชั้นกับอีก 3 ชั้นใต้ดิน แต่ดูจากรูปลักษณ์ภายนอกแล้ว มองไม่ออกเลยว่าเป็นอาคารสูง ภายในประกอบด้วย 34 ห้องประชุม และ 7 ฮอลล์ ซึ่งหนึ่งในนั้นเป็นโรงละครที่ใหญ่ที่สุดในโลก บรรจุชีวิตได้ถึง 5000 กว่าชีวิต

ภาพถ่ายทางอากาศ

ตัวอาคารกระจกรูปตา (Glass Atruim) และพลาซ่าถูกออกแบบให้สอดประสานกัน โดยส่วนของพลาซ่าอยู่ด้านบน เต็มไปด้วยต้นไม้ งานประติมากรรม และเงาของเฟรมกระจกในเวลากลางวัน ส่วนด้านล่างเป็น Glass Atruim ที่ประกอบด้วยโครงเหล็กและกระจกที่มีความสูงถึง 60 ม. ใช้เป็นพื้นที่สำหรับต้อนรับ ซึ่งเต็มไปด้วยเงาต้นไม้และผู้คนเมื่อมองผ่านกระจกในเวลากลางคืน

ทั้งสองส่วนถือเป็นทางเข้าหลัก และเป็นจุดเชื่อมต่อระหว่างถนนสองสาย ทำให้กลายเป็นจุดเปิดให้ผู้คนเดินผ่านไปมา หยุดพัก นัดรอ ราวกับเป็นสวนสาธารณะที่มีทั้งภายนอกและภายใน ตรงนี้เองที่ทำให้อาคารดูมีชีวิตชีวา ถึงแม้จะอยู่ในช่วงที่ไม่ได้ถูกใช้งาน นอกจากนี้ เส้นสายที่พาดไปมาในกล่องกระจกนั้น นอกจากจะลดทอนความสูงของอาคารและเพิ่มความน่าสนใจแล้ว ยังใช้เป็นทางเชื่อมเพื่อหนีไฟ…. ฮ้า คิดได้ยังไง

หากมาคิดดูดีดี คนเชื้อสายลาตินอเมริกา คงจะมีพรสวรรค์ ทางด้านเก่งการสร้างเซอร์ไพร์ซ เพราะถ้ามาดูอีกแขนงอย่างด้านวรรณกรรม ก็มีนักเขียนอย่าง Gabriel Garcia Marquez ที่ครองตำแหน่งเป็นถึงเจ้าตำรับแห่งวรรณกรรมเหนือจริง ที่อ่านแล้วเป็นต้องได้ความแปลก มาคาใจตลอดเวลา

plaza ที่เชื่อมระหว่างอาคารและเป็นทางเข้าหลัก บรรยากาศ ไม่ต่างจากสวนสาธารณะยามค่ำคืน

ประชันภาพถ่ายระหว่างเพิ่งสร้าง (ซ้าย) กับ 10 ปีต่อมา (ขวา) ดูดี ไม่แก่เลย สู้พี่เหลียง ได้สบาย ๆ

เงาสะท้อนของกันและกัน

หลังจากที่ข้าพเจ้าจำศึลเก็บตัวด้วยการงดเปิดโทรทัศน์มาครบ 1 เดือนเต็ม แต่แล้วคืนวันอาทิตย์เกือบสี่ทุ่ม ชายหนุ่มผู้อยู่เบื้องหลังรายการ “หนึ่งวันเดียวกัน” ก็ได้ส่งสารผ่านทางโปรแกรมพูดคุยทางอินเทอร์เน็ต คล้ายๆ ประโยคบอกเล่า แต่เอาเข้าจริงแกมบังคับว่า “เปิดทีวีไทยดูรายการเราเร็วววว”

นั่นเลยเป็นรายการโทรทัศน์แรกในรอบหลายอาทิตย์ที่ได้เปิดรับชมผ่านจอทีวียี่สิบสี่นิ้ว พบกับสองหนุ่มหน้าตาดีที่ชื่อ เปอร์ สุวิกรม อัมระนันทน์ และซันนี่ สุวรรณเมธานนท์

น่าแปลกอย่างแรก ซันนี่ที่ไม่ค่อยชอบออกสื่อ ทำไมรับทำรายการนี้  น่าแปลกอย่างที่สอง มุมกล้องประหลาดๆ ที่ช่างสรรหา กับการเลือกใช้สิ่งรอบตัวมาเป็นองค์ประกอบภาพในจอสี่เหลี่ยมได้อย่างน่าชม  น่าแปลกอย่างที่สาม เรื่องราวที่นำเสนอในแต่ละเทป ทำเหมือนกับว่าพลิกแต่ละหน้าของนิตยสารให้เราได้อ่าน (นิตยสารอะเดย์น่ะล่ะ) รวมถึงวิธีการนำเสนอแบบที่ผู้ชมต้องทำหน้าที่มากกว่านั่งชมเฉยๆ คือการ “อ่าน” ข้อความที่ปรากฏบนจอไปด้วย และ “คิด” ตามสิ่งที่ได้อ่านไปด้วยเช่นกัน

ตัวอย่างเทปที่ผ่านมา และข้อมูลของรายการ สามารถกดไปอ่านได้ที่นี่ หรือหากจะอดใจรออีกไม่นานเกินหนึ่งสัปดาห์ ข้าพเจ้าจะทำการตามติดหนึ่งวันเดียวกันกับซันนี่และเปอร์มาให้ได้อ่านแบบจุใจ

หมายเหตุ: รายการหนึ่งวันเดียวกัน ออกอากาศทางทีวีไทย ทุกวันอาทิตย์ เวลาสี่ทุ่มห้านาที รายการนี้มีความยาวครึ่งชั่วโมง ทั้งยังมีโฆษณาน้อยชิ้นคั่นรายการ ดังนั้นก่อนรับชมโปรดเข้าห้องน้ำ และทำการอย่างอื่นอย่างใดให้พร้อม

Photo: โดยคุณครีเอทีฟไดเร็คเตอร์รายการนี้

วันที่ 6 มกราคม ผมตื่นมาตอน 7 โมงเช้ารีบทำธุระส่วนตัวแล้วสะพายกระเป๋าขึ้นหลังมุ่งหน้าสู่ด่านบ่อเต็น ทำการตรวจหนังสือเดินทางเสร็จปั๊บ สามล้อตุ๊กๆ ก็พาผมนั่งรถข้ามเวลาไปยังบ่อหาน (ด่านจีน) ซึ่งพอถึงบ่อหานผมต้องปรับนาฬิกาให้เร็วขึ้นไปอีกหนึ่งชั่วโมง ตอนนี้ก็คือเวลา 8 โมงครึ่งแล้ว รีบเขียนคำขอเข้าเมืองต่อเจ้าหน้าที่จีนที่พอพูดภาษาอังกฤษได้เสร็จก็เดินดุ่มๆ หารถไปยังเมืองหล้า เพื่อนั่งรถบัสจากเมืองหล้าเข้าสิบสองปันนานั่นเอง

เดินไปไม่ไกลก็มีคนขับรถตู้มาพูดเป็นภาษาจีนใส่อีก ผมพูดสองคำสวนไปว่า “เมืองหล้า จิ่งหง” คนขับรีบชี้ทันทีแล้วพูดว่าเมืองหล้า ผมถามย้อนไปเป็นภาษาอังกฤษ “How much?” คนขับเริ่มงงแล้วกระซิบงึมงำกับเพื่อนที่อยู่ข้างๆ จนพี่แกเขียนเลข 17 บนกระจกให้ดู ผมเข้าใจว่าหมายถึง 17 หยวนและผมก็ไม่มีรอโดดขึ้นไปนั่งบนรถทันที

9.15 น. คือเวลาที่รถตู้เริ่มวิ่งออกจากบ่อหาน ระยะทางจากบ่อหานไปเมืองหล้าก็ไม่ไกลมากประมาณ 50 กิโลเมตรใช้เวลาเดินทางประมาณ 1 ชั่วโมง นั่งไปแป๊บๆ ผมก็มาถึงเมืองหล้าด้วยความรวดเร็ว พอลงท่ารถก็งงอีกว่าจะทำยังไงต่อดี แต่โชคดีที่พี่คนขับพาเดินมาหาวินมอเตอร์ไซค์ แล้วพูดกับผมว่า “จิ่งหง?” ผมพยักหน้าตอบ แล้วพี่แกก็หันไปพูดอะไรสักอย่างกับคนขี่มอเตอร์ไซค์ คนขี่ก็พาผมซ้อนท้ายแล้วมาส่งที่ท่ารถบัสเพื่อซื้อตั๋วรถไปสิบสองปันนา ทีแรกผมอุตส่าห์ดีใจที่ช่วยเหลือที่ไหนได้ พอลงรถผมควักเงินให้ค่ามาส่ง 10 หยวน แต่พี่แกดันไม่ยอม ยังเรียกเพื่อนที่พูดอังกฤษได้มาคุยกะผมว่า ผมต้องจ่ายให้เป็น 20 หยวน ผมพูดว่า “NO” ตลอด จนสองคนนั้นพูดจาไม่หยุด ผมชักรำคาญเลยสบถเป็นคำไทยใส่เยอะมากแล้วควักให้ไป 20 หยวนตามคำขอ! ลองคิดดูสิ นั่งรถจากบ่อหานมาเมืองหล้า 50 กิโลเมตรคิด 17 หยวน แต่นี่จากท่ารถตู้มาท่ารถบัส ระยะทางไม่ถึง1 กิโลเมตรคิด 20 หยวน มันน่าด่าไหมล่ะ? แต่ก็เอาเถอะ เป็นเรื่องธรรมดาที่นักท่องเที่ยวต้องโดนฟัน

ผมเดินเข้าไปที่ท่ารถบัส บอกมาจิ่งหง คนขายก็ยื่นตั๋วให้แล้วชี้ที่เวลารถออก 10.45 น. ซึ่งก็ใกล้ถึงเวลาแล้ว พนักงานคนหนึ่งพาผมเดินผ่านประตูตรวจตั๋วไปขึ้นรถบัส ผมนั่งอยู่บนรถสักแป๊บ รถก็เริ่มเคลื่อนออกจากท่าสู่สิบสองปันนาหรือจิ่งหง ผู้โดยสารบนรถไม่เยอะมากมาย แต่ที่สะดุดคือมีคนหนึ่งควักบุหรี่ออกมาสูบในรถ ผมถึงกับงงว่า เฮ้ย!!! ทำงี้ได้ด้วยเหรอ? ว่าแล้วเห็นช้างขี้เลยขี้ตามช้างมันซะเลย (ฮ่าๆ)

จากเมืองหล้าถึงสิบสองปันนาระยะทางอยู่ที่ประมาณ 100 กว่าโล ผมนั่งชมวิวยามเช้าไปเรื่อย เห็นถนนหนทางของที่แล้วต้องบอกว่าทึ่ง และยอมรับในความสามารถของคนที่นี่จริงๆ มีอย่างที่ไหนทำถนนวิ่งมาดีๆ มีภูเขาขวางตรงหน้า ไม่ทำอ้อมให้เสียเวลา เจาะภูเขาทำให้เป็นอุโมงค์รถวิ่งเข้าไปเลย แล้วไม่ได้มีแค่อุโมงค์เดียว เท่าที่นับๆ ได้น่าจะเกิน 20 อุโมงค์ นั่งรถเกือบ 3 ชั่วโมง ผมก็ใกล้จะถึงจุดหมายปลายทางแล้ว แต่ก่อนจะถึงผมควักโทรศัพท์มือถือที่เอามาด้วยจากเมืองไทยกดหาสหายที่จะไปรอรับที่ท่ารถเพื่อนัดแนะเวลาถึง ซึ่งอัตราค่าบริการโทรศัพท์ระหว่างประเทศของดีแทคก็จี๊ดได้ใจจริงๆ คือ ใช้โทรกลับมาเมืองไทยนาทีละ 120 บาท มีคนไทยโทรมาเสียค่ารับนาทีละ 65 บาท ถ้าคนที่เมืองไทยโทรมาไม่มีคนรับคิดขั้นต่ำ 65 บาท ใช้โทรออกหาเบอร์ในเมืองจีนนาทีละ 30 บาท ทั้งหมดนี้ยังไม่รวมภาษีมูล่าเพิ่มอีก 7 % แต่อย่างว่า มันเลี่ยงที่จะไม่โทรนัดแนะกันให้ดีไม่ได้ ไม่งั้นมีหวังโดนฟันอีกหลายแผลแน่ๆ

ผมถึงท่ารถเวลา 13.45 น. ซึ่งสหายก็มารอรับอยู่แล้ว พอสะพายกระเป๋าออกจากท่ารถมายืนรอรถแท๊กซี่ริมถนน ผมถึงกับออกอาการตื่นไฟของบรรยากาศที่เห็นจริงๆ เพราะเมืองมันช่างเจริญและวุ่นวายมากๆ เสียงบีบแตรจากรถเมล์ แท็กซี่ มอเตอร์ไซค์ ฯลฯ ทำลายโสทประสาทของผมอย่างหนัก ไม่ว่าจะเป็นการบีบแตรเรียกลูกค้า บีบแตรขอทาง บีบแตรไล่ ฯลฯ ถ้าบีบแตรแบบนี้ในเมืองไทยมีหวังได้เห็นมวยข้างถนนแน่ๆ

โชคดีที่เพื่อนของผมรีบเรียกแท็กซี่แล้วพาผมขึ้นรถบึ่งเข้าบ้านเช่าของมันในเวลาไม่ช้า ไม่งั้นถ้าอยู่ตรงนี้นานอีกหน่อยประสาทกินแน่ๆ พอถึงบ้านก็พักผ่อนหย่อนใจทักทายสารทุกข์สุกดิบซึ่งกันและกัน เพื่อนของผม (หลังจากนี้จะเรียกชื่อว่า “อุทัย”) เอ่ยถามว่าจะอยู่นานแค่ไหน ผมตอบสั้นๆ “เบื่อก็กลับ” มันพูดต่อ “ดี งั้นค่อยๆ เที่ยวไปละกัน เดี๋ยวตอนเย็นค่อยออกไปกินไรกัน”

5 โมงเย็น อุทัยเริ่มพาผมออกจากบ้านเดินดูเมือง ดูวิถีชีวิต ดูผู้คน เดินต๊อกแต๊กๆ มาเรื่อยเปื่อย เห็นร้านเกมเยอะไปหมด แต่สงสัยว่าทำไมถึงต้องมีผ้าม่านปิดด้วย เพื่อคลายข้อสงสัยเกี่ยวกับร้านเกม อุทัยพาผมมาหยุดที่ร้านๆ หนึ่งที่ดูภายนอกเหมือนร้านเกมตู้หยอดเหรียญสิบเหมือนบ้านเรา แต่มีผ้าม่านปิดไว้บังแดดเท่านั้น พออุทัยพาผมเดินเข้าไปข้างใน โอ้โห! เอากันอย่างงี้เลยเหรอ? ผมร้องเสียงหลงเลยทีเดียว เพราะภาพที่เห็นคือ ตู้สล๊อต แมทชีนเรียงกันเป็นตับ ตู้เกมที่คิดว่าเป็นเกมอย่างสตรีท ไฟเตอร์ หรือเกมบับเบิ้ลกลายเป็นตู้เกไพ่ และอันนึงที่น่าสนใจซึ่งไม่รู้ว่ามันเรียกว่าอะไร แต่เท่าที่ยืนศึกษาคนอื่นเล่นนั้น วิธีการเล่นมันเหมือนกับรัสเซี่ยน รูเล็ตไม่มีผิด ว่าแล้วงานนี้ก็เลยขอลองวัดดวงกันสักตั้งละกัน เบ็ดเสร็จงานนี้เสียตังค์กันแบบหอมปากหอมคอคนละ 50 หยวน

ออกจากร้านเกมผมก็เดินเที่ยวชมเมืองกันต่อ เดินไปเรื่อยๆ จนเริ่มมีรู้สึกเหมือนกับว่าตอนนี้กำลังเดินอยู่ในเซ็นเตอร์ พอยต์หรือเปล่า? เพราะด้วยความเจริญของตึก อาคาร ถนนหนทาง ร้านค้า ร้านเสื้อผ้า ฯลฯ แต่ที่ทำให้รู้ตัวว่ามันไม่ใช่เซ็นเตอร์ พอยต์ก็คงเป็นเรื่องของเสื้อผ้านี่แหละ ขอบอกเลยว่าคุณไม่ต้องไปมองหาเสื้อผ้าแบรนด์เนมอย่างอาร์มานี หลุยซ์ วิตอง หรือกุชชี่ให้เสียเวลา มันไม่มีหรอก ที่เห็นมีก็แค่คอนเวิร์ส ซึ่งก็แพงกว่าบ้านเรา กัปป้า ยี่ห้อเสื้อฟุตบอลของอิตาลี เพลย์บอย ซึ่งคิดว่าเป็นของก๊อปร้อยเปอร์เซ็นต์ และอีกอันก็จิออร์ดาโน

เรื่องอาหารเย็นของผมในวันนี้เป็นอาหารจีนที่หน้าตาไม่ค่อยประหลาดเท่าไหร่ รสชาติเหมือนของไทยเรานี่แหละ รับประทานได้ง่าย ส่วนเรื่องเครื่องดื่มมันก็ต้องขอลองแบบคนท้องถิ่นสักหน่อย ‘ต้าหลี่’ คือยี่ห้อเบียร์ที่คนที่นี่นิยมดื่ม รสชาติของมันก็ออกจะจืดๆ หน่อย สาวๆ ที่ทานเบียร์ผสมสปาย มาเจอเบียร์ยี่ห้อนี้รับรองทานคล่องคอเลยละ

นั่งทานข้าวไปจนอิ่มหนำสำราญ ผมก็เดินชมเมืองไปเรื่อยๆ จนมาหยุดที่ร้านเหล้าร้านประจำของอุทัย ชื่อว่าร้าน ‘แม่โขง คาเฟ่’ ร้านเล็กๆ แบบเป็นกันเอง พอจัดหาที่นั่งได้ก็สั่งเบียร์ตาหลี่มากินกันต่อแก้อากาศหนาว ราคาเบียร์ก็ถูกสุดๆ สนนราคาที่ขวดละ 5 หยวน หรือ 25 บาท ยิ่งถ้าไปซื้อตามร้านขายของชำก็จะเหลือแค่ 3 หยวนหรือ 15 บาทเท่านั้นเอง แล้วขอบอกว่าเพลงที่เปิดคลอเบาๆ นั่นไม่ใช่เพลงจีนนะครับ เป็นเพลงฝรั่งล้วนๆ

ผมนั่งจิบเบียร์ไปก็สำรวจดูโต๊ะข้างๆ ไป รู้สึกว่าลูกค้าส่วนใหญ่ของร้านนี้ก็จะเป็นคนในพื้นที่รวมถึงนักท่องเที่ยวทั้งไทยและฝรั่ง ผมอดคิดไม่ได้ว่าฝรั่งจะสื่อสารกับคนที่นี่ได้เหรอ? ซึ่งสรุปก็คือ “ได้” เพราะ 1. ฝรั่งที่มาเป็นนักเรียนแลกเปลี่ยนจากเมืองคุณหมิงหรือเมืองอื่นๆ แล้วมาเที่ยวที่สิบสองปันนา และ 2. เจ้าของร้านพูดภาษาอังกฤษได้นิดหน่อย

นั่งดื่มกินกันไปจนเริ่มดึกขึ้นเรื่อยๆ อุทัยชักชวนผมไปดูแสงสีที่อื่นต่อ ผมไม่ขัดศรัทธาอยู่แล้ว เพราะมาต่างถิ่นทั้งทีมันต้องได้เห็นอะไรเยอะๆ หน่อย ว่าแล้วก็รีบสั่งเช็กบิล จ่ายเงิน ร่ำลาเจ้าของร้าน แล้วพากันเดินไปต่อที่เธคที่ชื่อว่า Top one ซึ่งอยู่ห่างจากร้านแม่โขงไม่ถึงห้าสิบเมตร ตอนที่ยืนอยู่หน้าร้านก็นึกภาพไม่ออกว่าเธคที่นี่มันจะออกเป็นแนวไหน จะเหมือนบ้านเราไหม? พอมีคนเปิดประตูออกมาข้างนอก เสียงที่ดังตึ๊บๆ มันเล็ดลอดออกมาชวนให้เท้าผมก้าวไปพิสูจน์จริงๆ

ว่าแล้วก็สองมือล้วงกระเป๋าสองเท้าก้าวเข้าไป เอาอีกแล้วครับ มีเซอร์ไพร์สอีกแล้ว เธคที่นี่ไม่ใช่ขี้ๆ นะเนี่ย ตกแต่งใช้ได้เลยทีเดียว สาวๆ ก็มีไม่น้อย แต่มองไม่ค่อยชัดเท่าไหร่ว่าสวยจริงหรือสวยในที่มืด เรื่องของเครื่องดื่มมีงงอีกแล้ว เพราะโดยปกติถ้าเป็นเธคเมืองไทยก็ต้องสั่งเหล้า 1 ขวดพร้อมมิกเซอร์ หรือไม่ก็กินเบียร์ขวดเล็ก แต่ที่นี่ไม่ใช่อย่างงั้น ราคาเหล้าที่นี่แพงมากๆ และคนไม่นิยมกิน (อุทัยบอก) เธคที่นี่จะขายเบียร์ครั้งละ 12 กระป๋องราคาอยู่ที่ 100 หยวน หรือ 500 บาท ถ้ากินไม่หมดฝากได้ด้วย เป็นไงละ งงเลยดิ?

กินดื่มกันอย่างเมามันส์ไม่ได้สนใจเพลงเลย เพราะมีแต่เพลงจีนอะไรก็ไม่รู้ จนมาสะดุดหูเอาตอนก่อนจะกลับบ้านว่าที่นี่เขาเปิดเพลงไทยด้วยนี่แหละ แต่ก็ไม่รู้อยู่ดีว่าเพลงที่เปิดนั้นเป็นเพลงของใคร ใครดูคลิปแล้วรู้คำตอบก็ช่วยไขข้อสงสัยให้ผมทีเถอะ ♥

Text/Photo – Mr.O

เราคงไม่เรียกดีสนีย์เวิลด์ว่าดีสนีย์เวิลด์โดยไม่มีสาเหตุ หากพาร์คอื่นๆ ของดีสนีย์ให้ความรู้สึกของสวนสนุกที่คุณสามารถเที่ยววันเดียวได้ และขอบอกว่าการเที่ยวดีสนีย์เวิลด์นั้นแตกต่างจากที่คุณเข้าใจอย่างสิ้นเชิง

จากหนองน้ำที่ว่างเปล่าในตอนกลางของรัฐฟลอริด้า ชานเมืองออแลนโด้ ดีสนีย์เวิลด์ทำให้ใครๆ รู้จักเมืองนี้ขึ้นมาในข้ามคืนหลังจากวอลท์ประกาศให้ทราบถึงแผนการของเขาในการสร้างเมืองใหม่ วอลท์ดีสนีย์เวิลด์เป็นพาร์คที่สองและพาร์คสุดท้ายที่วอลท์มีส่วนร่วมในการสร้าง แต่เขาก็ไม่ได้มีโอกาสได้เห็นพาร์คนี้เสร็จสมบูรณ์ เพราะวอลท์เสียชีวิตห้าปีก่อนแมจิคคิงดอมส์จะสร้างเสร็จ

ดีสนีย์เวิลด์ประกอบด้วยสี่พาร์คใหญ่เรียงตามลำดับอาวุโส คือ แมจิคคิงดอมส์ (Magic Kingdom) ซึ่งก็ดือดีสนีย์แลนด์สำหรับที่ดีสนีย์เวิลด์แอปคอต (Epcot) สวนสนุกเชิงวัฒนธรรมและเทคโนโลยี ดีสนีย์เอ็มจีเอ็มสตูดิโอ ซึ่งพึ่งจะเปลี่ยนชื่อมาเป็น ดีสนีย์ฮอลลีวู๊ดสตูดิโอ (Disney Hollywood Studio) และ แอนนิมอลคิงดอมส์ (Animal Kingdom) ส่วนผสมที่ลงตัวระหว่างสวนสัตว์และสวนสนุก

Tip
หากพักภายในดีสนีย์รีสอร์ทแห่งใดแห่งหนึ่ง คุณสามารถเข้าพาร์คได้เช้ากว่านักท่องเที่ยวภายนอก และอยู่ในพาร์คได้เกินเวลาปิดเพื่อเล่นเครื่องเล่นต่างๆ โดยไม่ต้องรอแถวยาว เช็คตารางกับดีสนีย์รีสอร์ทที่คุณพัก เพื่อจะได้แพลนการเที่ยวดีสนีย์เวิลด์ได้อย่างพิเศษขึ้น

จะเที่ยวดีสนีย์เวิลด์ให้ทั่วต้องเตรียมเหนื่อยกันหน่อยเพราะมีอะไรให้ทำและให้ดูเยอะมากจริงๆ สำหรับพาร์คแนวผู้ใหญ่หน่อย แอปคอตก็น่าจะถูกใจทีเดียว ไม่ว่าจะเป็นทดลองนั่งรถความเร็วสูงบนสนามทดสอบรถของจีเอ็ม เดินเที่ยวในบริเวณเวิลด์โชว์เคส เมืองจำลองของประเทศต่างๆ อาทิ แม็กซิโก, แคนนาดา, เยอรมันนี, โมร็อคโค, ฝรั่งเศส, อิตาลี, อังกฤษ, จีน, ญี่ปุ่น, นอร์เวย์ ฯลฯ เลือกรับประทานอาหารพร้อมกับซื้อสินค้าประจำชาติเป็นของฝากติดไม้ติดมือ เท่ากับว่าได้ไปเยือนประเทศต่าง ๆ ทั่วโลกในหนึ่งวัน และที่ไม่ควรพลาดเลยคือ มิชชั่นเสปซ (Mission Space) เครื่องเล่นที่จำลองการเดินทางให้คุณเป็นผู้ขับกระสวยอวกาศสู่ดาวอังคาร และกลับมายังโลกอย่างปลอดภัย

Fun Facts
ศูนย์กลางของแมจิคคิงดอมส์คือปราสาทซินเดอเรลล่า แอปคอตมีเสปซชิปเอิร์ธเป็นสัญลักษณ์หลัก ดีสนีย์เอ็มจีเอ็มสตูดิโอในตอนที่เปิดใหม่ๆ ใช้แบบจำลองโรงภาพยนตร์แมนไชนีสเธียเตอร์เป็นสัญลักษณ์ประจำพาร์ค หลังจากนั้นก็เปลี่ยนมาเป็นแบบจำลองแท๊งค์น้ำหูมิคกี้ เนื่องจากเป็นพาร์คที่ไม่มีสิ่งก่อสร้างเป็นจุดศูนย์กลางที่แน่ชัด จึงมีการเพิ่มหมวกหูมิคกี้สัญลักษณ์ที่สื่อถึงความเป็นมูวี่แมจิกของดีสนีย์สตูดิโอ จากการ์ตูนดังของดีสนีย์เรื่องแฟนเทเเชีย (Fantasia) ในปี ๒๐๐๑ และเจ้าหมวกใบนี้ก็กลายเป็นโลโก้ประจำพาร์คตั้งแต่นั้นเป็นต้นมา

ผมขอแนะนำว่าถ้าอุตสาห์มาเที่ยวไกลขนาดนี้แล้ว จะเที่ยวดีสนีย์เวิลด์ให้ทั่วจริงๆ แนะนำอย่างยิ่งให้พักกับรีสอร์ทของดีสนีย์ที่มีให้เลือกถึงยี่สิบสองแห่งไม่ซ้ำธีม เพื่อให้ได้ประสบการณ์ดีสนีย์ของจริงตลอดยี่สิบสี่ชั่วโมง ต้องเตรียมเวลามาเที่ยวอย่างน้อยสี่ถึงห้าวัน ให้ได้ชื่อว่ามาถึงดีสนีย์เวิลด์กันจริงๆ ทัวร์แพคเกจอเมริกาฝั่งตะวันตกบ้านเราที่มีดีสนีย์เวิลด์ในโปรแกรม เกือบทั้งนั้นให้คุณสัมผ้สดีสนีย์เวิลด์แค่ในส่วนของดีสนีย์แลนด์ (แมจิกคิงดอมส์) เท่านั้น ซึ่งทำให้เราไม่ค่อยเข้าใจภาพรวมของพื้นที่ ๒๗,๔๐๐ เอเคอร์แห่งนี้

Tip
เดินเที่ยวพาร์ค เล่นเครื่องเล่น ไม่ต้องแบบถุงช๊อปปิ้งให้เมื่อย หากพักกับดีสนีย์ภายในดีสนีย์รีสอร์ท หลังจากที่ซื้อของในพาร์คระหว่างวัน แจ้งให้พนักงานขายของดีสนีย์ทราบว่าต้องการให้ส่งของตรงไปที่ดีสนีย์รีสอร์ทที่คุณพัก คุณสามารถเดินเที่ยวพาร์คโดยไม่ต้องหิ้วถุงช๊อบปิ้ง

หากมีเวลาน้อยหรือมากับทัวร์แล้วถูกบังคับให้เลือกแค่หนึ่งพาร์ค ผมแนะนำให้ลองเปลี่ยนบรรยากาศมาเลือกเที่ยวแอนนิมอลคิงดอมส์ดูบ้าง เพื่อที่จะได้เห็นสวนสนุกดีสนีย์ในอีกแบบ คอนเซ็ปใหม่ที่ลงตัวของธีมพาร์คในการจัดแสดงสัตว์ป่านาๆชนิดโดยไม่มีสภาพของกรงขังให้เห็น พาร์คถูกออกแบบภูมิทัศน์พิเศษที่ทำให้ไม่มีอะไรขั้นระหว่างสัตว์และผู้เข้าชม อย่าลืมเยี่ยมชม ทรีออฟไลฟ์ (The Tree of Life) ที่เป็นจุดศูนย์กลางของที่นี่ อย่างใกล้ๆ ต้นไม้ใหญ่นี้เต็มแน่นไปด้วยลวดลายของสัตว์นานาชนิด ที่นี่คุณจะได้ท่องอัฟฟาริกา และ เดินเที่ยวป่าแบบเอเชีย ในเวลาเดียวกัน เป็นพาร์คที่ร่มรื่นและจำลองความสวยงามของเขตวัฒนธรรมต่างๆออกมาได้อย่างน่าสนใจ ที่พลาดไม่ได้คือเครื่องใหม่ล่าสุด เอ็กเพอร์ดิชั่นเอเวอร์เรส (Expedition Everest) ที่พาคุณไปพบกับการไล่ล่าของตัวเยติในหุบเขาของเนปาล

Fun Fact
หากซื้อเครื่องดื่มภายในแอนนิมอลคิงดอมส์ แล้วหาหลอดดูดน้ำไม่ได้ ไม่ต้องไปถามหากับพนักงานแต่อย่างใด เนื่องด้วยที่จริงๆแล้วพาร์คนี้เป็นสวนสัตว์ (หลายคนอาจจะลืมเพราะเครื่องเล่นนาๆชนิด) หลอดดูดน้ำพลาสติกจึงเป็นของต้องห้าม เพราะว่าอาจจะเป็นอันตรายต่อสัตว์ได้ นอกจากนี้สิ่งที่จะหาซื้อภายในดีสนีย์ไม่ได้คือหมากฝรั่ง (นำเข้าภายในสวนสนุกได้) เหตุผลก็คือไม่สนับสนุนให้ผู้เข้าชมเคี้ยวหมากฝรั่ง ว่าด้วยเรื่องของความสะอาดของสถานที่

Tip
สำหรับใครที่ไปเที่ยวดีสนีย์เวิลด์ครั้งแรก เมื่อไปถึงแมจิคคิงดอมส์แวะเข้าไปที่ตึกประชาสัมพันธ์ (ตึกซิตี้ฮอล) แจ้งให้พนักงานทราบว่าคุณมาเที่ยวดีสนีย์เวิลด์เป็นครั้งแรก คุณจะได้รับเข็มกลัด “My First Disney World Visit” ฟรี

ในส่วนของการเดินทางภายใน ไม่ต้องเป็นห่วงว่าพื้นที่กว้างขนาดนี้จะไปไหนต่อไหนกันอย่างไร การเดินทางภายในดีสนีย์เวิลด์ก็สะดวกสบายมีให้เลือกทั้งระบบรถไฟลอยฟ้าโมโนเรล และรถโดยสารประะจำทางของดีสนีย์เองซึ่งรับส่งระหว่างที่ต่างๆในดีสนีย์เวิลด์โดยไม่เสียค่าใช้จ่ายใดๆ แถมยังได้เห็นภาพรวมๆของดีสนีย์เวิลด์ได้จริงๆอีกด้วย ใช้เวลาสักครึ่งวันทำความรู้จักกับพื้นที่และการเดินทางคุณจะทำให้คุณสนุกกับการเที่ยวขึ้นไปอีก

Fun Fact
ช่างสังเกตกันหน่อยจะทราบว่าพื้นทางเดินในแอปคอตนั้นจะมีสีออกชมพู ทำไมจึงต้องเป็นสีนี้? เป็นผลของการทดลองร่วมกันระหว่างวิศวกรของดีสนีย์และโกดัก เหตุก็เพราะสีชมพูเฉดนี้สะท้อนกับสีเขียวของต้นไม้ในพาร์คทำให้สีของรูปถ่ายดูฉ่ำขึ้น

นอกจากนั้นภายในพื้นที่ของดีสนีย์เวิลด์ก็ยังมีสวนน้ำขนาดใหญ่อีกสองแห่งคือไทฟูนลากูน (Typhoon Lagoon) และ บริซซาทบีช (Blizzard Beach) สำหรับแหล่งบันเทิงและช๊อปปิ้งก็มีครบครันไม่ว่าจะเป็นย่านดาวน์ทาวน์ดีสนีย์ ที่มีร้านขายของดีสนีย์ในทุกหมวดหมู่ ตั้งแต่เครื่องครัว อุปกรณ์ห้องน้ำ จิวเวอร์รี่ ไปยังขนมขบเคี้ยว ทั้งหมดรวมกันอยุ่บนพื้นที่ขนาดสนามฟุตบอล โดยไม่นับเพลชเชอร์ไอแลนด์ (Pleasure Island) ที่ทุกคืนคือวันปีใหม่ เกาะเล็กๆแห่งนี้เต็มไปด้วยคลับบาร์ในธีมต่างๆ กัน ขั้นระหว่างฝั่งอีสและเวสของดาวน์ทาวน์ดีสนีย์ Cirque du Soleil ก็มีโชว์ถาวรสำหรับดีสนีย์รีสอร์ทโดยเฉพาะ มีโรงละครของตัวเองตั้งอยู่ทางเวสไซท์แห่งนี้ เช่นเดียวกับ ดีสนีย์เควส (Disney Quest) สวนสนุกดิจิตอลในร่มที่รวมวิดีโอเกมส์ อินเทอแอคทีฟเกมส์ เวอร์ชวลเกมส์ที่คุณสามารถสร้างเครื่องเล่นเองและทดลองเล่น สำหรับแห่งบันเทิงก็มีย่านดีสนีย์บรอดวอร์ค ที่เต็มไปด้วยร้านอาหารอีกเพียบและกิจกรรมบันเทิงสำหรับแฟนกีฬาอย่างอีเอสพีเอนโซน (ESPN Zone)

เอาละครับคร่าวๆ เราก็ไปสำรวจกันครบทั้งห้าที่รอบโลกถึงแม้จะไม่ได้ทุกๆ เม็ด แต่ก็คงพอหอมปากหอมคอ เอาเป็นว่าพอเห็นเป็นภาพรวมๆของแต่ละที่กันก่อนละกันนะครับที่จริงแล้วเรื่องของดีสนีย์ธีมพาร์คยังมีเรื่องละเอียดอีกเพียบจะให้ลงลึกสงสัยต้องทำเป็นทัวร์น่าจะเหมาะสมกว่าไหมหนอ? สำหรับใครที่กำลังจะไปอยู่แล้วที่ใดที่หนึ่งในเร็วๆ นี้ ก็ฝากเที่ยวด้วยละกันครับ

Tip
การเลือกที่พักในดีสนีย์เวิลด์รีสอร์ทนั้นมีธีม และราคาให้เลือกต่างกันไปตั้งแต่ห้าดาวไปจนถึงสามดาว แน่นอนครับสิ่งอำนวยความสะดวกก็ย่อมแตกต่างกันไป เรื่องราคาค่าเข้าพาร์ดนั้นทุกดีสนีย์รีสอร์ทมีราคาที่แตกต่างกันไป นอกจากนี้ยังขึ้นอยู่กับจำนวนวันที่เราต้องการที่จะเข้าพาร์ค และความต้องการของเราว่าจะเข้าหลายพาร์คในวันเดียวหรือไม่ ซึ่งจะมีผลต่อราคาตั๋วของเรา หากเลือกพักกับดีสนีย์ก็สามารถติดต่อเรื่องตั๋วได้เลยที่รีสอร์ทโดยไม่จำเป็นต้องมารอซื้อตั๋วที่หน้าพาร์ค วันและเวลาการเปิดปิดของแต่ละที่นั้นก็แตกต่างกันไปตามช่วงฤดู ฉะนั้นตรวจสอบให้ดีจะได้แพลนทริปได้อย่างลงตัว สำหรับผู้ที่สนใจคงต้องลองเข้าไปหาข้อมูลของรีสอร์ทที่ฟิตกับความต้องการและราคาที่พอใจเพิ่มเติมกันเองในดีสนีย์ดอทคอม

“ไปฝรั่งเศสทั้งที ทำไมเสียเวลาไปเที่ยวอะไรที่แสนจะอเมริกัน” เป็นประโยคที่ได้ยินบ่อยเหลือเกิน เอาเป็นว่าถ้ามีเวลาเหลือผมว่าเป็นการดีสนีย์แลนด์ปารีสนั้นก็เป็นทางเลือกที่น่าสนใจสำหรับครอบครัวเหมือนกัน เพราะการเดินทางไปชานเมืองปารีสด้วยรถไฟก็ออกจะสะดวกสบายและใช้เวลาไม่นานก็ถึงสถานีดีสนีย์วิลเลจ หรือจะเรียกแบบอเมริกันว่าดาวน์ทาวน์ดีสนีย์ให้เหมือนที่แคลิฟอร์เนียหรือฟลอริด้าก็ตามสะดวก

หากปลีกเวลาจากหอไอเฟลและพิพิธภัณฑ์ลูฟได้แค่วันเดียว แนะนำให้เลือกเข้าเฉพาะดีสนีย์แลนด์ เพราะในบรรดาพาร์คทั้งหมดทั่วโลกของดีสนีย์นั้น ถ้าพูดถึงความสวยงามแล้ว หลายคนต่างลงความเห็นกันว่าดีสนีย์แลนด์ปารีสนั้นสวยและลงตัวที่สุด ซึ่งผมเองก็ค่อนข้างจะเห็นด้วย เพราะการใช้เนี้อที่ได้ไม่แน่นจนเกินไป สถาปัตยกรรมก็ดูแปลกตากว่าที่อื่น แล้วเครื่องเล่นแต่ละชิ้นก็ตกแต่งอย่างพิเศษแตกต่างจากดีสนีย์แลนด์ที่คุ้นเคย ประกอบกับดีสนีย์แลนด์แห่งนี้อยู่ในดินแดนของเทพนิยายของจริงอย่างฝรั่งเศส ทำให้บรรยากาศเมืองสมมุติดูจริงจังขึ้นมาทันใด ยิ่งถ้าไปเยี่ยมเยือนดีสนีย์แลนด์ปารีสในช่วงที่อากาศเย็นๆหน่อยจะได้บรรยากาศโรแมติกต่างจากดีสนีย์แลนด์ที่อื่น

วอลท์ดีสนีย์สตูดิโอปารีส น่าจะเรียกได้ว่าเป็นพาร์คที่ลงตัวน้อยที่สุด ถึงแม้จะเป็นครั้งแรกที่ดีสนีย์นำคอนเซ็ปท์ของโรงถ่ายภาพยนตร์ดีสนีย์เอ็มจีเอ็มสตูดิโอในฟลอริด้ามาใช้ก็ตาม น่าจะเป็นเพราะการเร่งรีบให้เกิดพาร์คที่สองตามนโยบายการขยายเป็นรีสอร์ท จึงทำให้แพลนของพาร์คดูออกจะสร้างแบบไร้ทิศทาง ผมสรุปง่ายๆ ได้ว่า ถ้าการไปฮ่องกงดีสนีย์แลนด์เหมือนดูหนังตัวอย่างของดีสนีย์แลนด์ วอลท์ดีสนีย์สตูดิโอปารีสก็คงจะไม่ต่างกับการดูหนังตัวอย่างของดีสนีย์ฮอลลีวู้ดสตูดิโอในฟลอริด้า

ดีสนีย์แลนด์ปารีสมีไฮไลท์ที่น่าสนใจสุดสำหรับฮาร์ดคอร์ดีสนีย์ธีมพาร์คคือ เสปซเมาเทนท์ ในเวอร์ชั่นของฝรั่งเศสที่กลายเป็นต้นแบบสำหรับการปรับปรุงเสปซเมาเทนท์ในพาร์คอื่นๆ เครื่องเล่นคลาสสิคอย่างโจรสลัดแห่งคาริเบียนในพาร์คนี้ก็มีความยาวและพิเศษกว่าดีสนีย์แลนด์ทุกๆ ที่ การออกแบบทูมอร์โรวแลนด์ที่นี่กลายเป็นต้นแบบให้กับการอัพเดททูมอร์โรวแลนด์สำหรับที่ต่างๆ ในปัจจุบัน อ้อแล้วก็ไม่ต้องมองหา ทูมอร์โรวแลนด์ นะครับ เพราะที่ปารีสเขาเรียกว่า ดีสคอฟเวอรีแลนด์

Tip
หากต้องการเดินเที่ยวและช้อปปิ้งในดีสนีย์วิลเลจ แนะนำให้พักจากพาร์คและออกมาเดินเที่ยวในเวลาช่วงบ่ายแก่ๆ แล้วค่อยกลับไปชมพลุในตอนก่อนพาร์คปิด เพราะดีสนีย์วิลเลจคนจะแน่นมากในช่วงพาร์คเลิกเพราะคนส่วนใหญ่แวะทานอาหารค่ำก่อนกลับ

Fun Fact
เครื่องดื่มที่ขายในดีสนีย์รีสอร์ททั้งหมดเป็นผลิตภัณฑ์ของโคคาโคล่าเท่านั้น ทราบหรือไม่ว่าโค้กให้สินค้าทั้งหมดกับดีสนีย์ขายภายในสวนสนุกโดยไม่คิดค่าใช้จ่ายใดๆ เพราะไม่ต้องการให้ดีสนีย์รับสินค้าจากคู่แข่ง ฉะนั้นหากจะหาเครื่องดื่มของเป็ปซี่นั้นต้องออกไปนอกบริเวณของดีสนีย์รีสอร์ท แต่มีข้อยกเว้นสำหรับโตเกียวดีสนีย์รีสอร์ท เพราะดีสนีย์ไม่ได้เป็นเจ้าของโดยตรง ที่นี่จึงเสริฟเครื่องดื่มในเครือคิรินประเทศญี่ปุ่นเท่านั้น

โตเกียวดีสนีย์นับได้ว่าเป็นสวนสนุกแห่งแรกของดีสนีย์นอกอเมริกา ดีสนีย์แลนด์แห่งนี้บริหารและจัดการโดยบริษัทโอเรียทอลแลนด์คอมพานี พูดกันง่ายๆ คือเป็นการซื้อเฟรนไชน์มาทำธุรกิจ ดีสนีย์จึงไม่ได้เป็นเจ้าของพาร์คนี้โดยตรง สำหรับผมนับว่าที่นี่เป็นไฮไลท์อย่างหนึ่งของการมาเที่ยวญี่ปุ่นเลยก็ว่าได้ การเดินทางจากตัวเมืองโตเกียวออกมาที่แถบชิบะก็สะดวกมากด้วยรถไฟ ดีสนีย์เองก็มีรถบัสวิ่งรับส่งในราคาที่ไม่แพง จะว่าไปก็เช่นเดียวกับดีสนีย์พาร์คอื่นๆ ที่ถือว่าเรื่องความสะดวกของนักท่องเที่ยวเป็นสำคัญ การเดินทางภายในรีสอร์ทก็สะดวกด้วยโมโนเรลที่วิ่งรอบพื้นที่

ทางเข้าของที่นี่ไม่มีรถไฟแล่นรอบพาร์คเหมือนที่อื่นๆ ซึ่งปกติแล้วตรงทางเข้าดีสนีย์แลนด์เราจะต้องเดินลอดใต้สถานีรถไฟ สำหรับโตเกียวนั้นเดินเข้าพาร์คไปเฉยๆ ก็ได้ความรู้สึกแปลกไปอีกแบบ ส่วนต่างๆ ภายในพาร์คก็ค่อนข้างเป็นไปตามแบบของฟลอริด้าและแคลิฟอร์เนีย จะมีแตกต่างเล็กน้อยในเรื่องชื่อเรียกโซนต่างๆ เตือนไว้ว่าหากต้องการชมโชว์ก็เลือกตารางเวลาดีๆนะครับเพราะมีทั้งรอบภาษาญี่ปุ่นและภาษาอังกฤษ จะว่าไปแล้วเวลาดูคาแรคเตอร์ของดีสนีย์พูดภาษาญี่ปุ่นก็ได้อีกบรรยากาศ

เช่นกันกับนโยบายการสร้างพาร์คที่สองของดีสนีย์ โตเกียวดีสนีย์ซีจึงถูกสร้างขึ้นในพื้นที่ติดกันกับโตเกียวดีสนีย์แลนด์ ดั้งเดิมและไอเดียในการสร้างพาร์คในธีมของการผจญภัยโลกทะเลขึ้นภายหลังนั้น ได้กลายเป็นจุดเด่นที่น่าสนใจ และถือได้ว่าเป็นดีสนีย์พาร์คที่ดีที่สุดนอกอเมริกาเลยทีเดียว เสียดายที่ไม่ค่อยได้รับความนิยมจากนักท่องเที่ยวชาวไทยนัก เพราะบริษัททัวร์บ้านเราที่ทำทัวร์ญี่ปุ่นมักจะให้เลือกเข้าเพียงพาร์คใดพาร์คหนึ่ง

Tip
» สำหรับบางคนที่คุ้นเคยกับดีสนีย์แลนด์ที่อื่นๆอยู่แล้ว แนะนำให้ไปเที่ยวดีสนีย์ซีก่อนในช่วงเช้าถึงบ่ายแก่ๆ แล้วค่อยมาโตเกียวดีสนีย์แลนด์หลังสามโมงเย็นเพราะราคาตั๋วถูกลงกว่าครึ่งเลยทีเดียว

Fun Fact
» ทาวเวอร์ออฟเทอเรอร์ที่ดีสนีย์ซีอยู่ในโซนอเมริกันวอร์เธอร์ฟรอนท์ ใช้เนี้อเรื่องเกี่ยวกับอาถรรพ์ของโรงแรมไฮท์ทาวเวอร์ในนิวยอร์ค แตกต่างจากเครื่องเล่นเดียวกันในแคลิฟอร์เนียแอดเวนเจอร์ และดีสนีย์ฮอลลีวู้ดสตูดิโอ ที่ใช้เนี้อเรื่องเกี่ยวกับโรงแรมฮอลลีวู้ดโฮเทลจากภาพยนต์โทรทัศน์ทไวไลท์โซน เครื่องเล่นชนิดนี้สร้างขึ้นครั้งแรกเพื่อดีสนีย์ฮอลลีวู้ดสตูดิโอในฟลอริด้า ♥

ฮ่องกงดีสนีย์แลนด์รีสอร์ท เปิดประตูต้อนรับนักท่องเที่ยวครั้งแรกเมื่อวันที่ ๑๒ กันยายน ๒๐๐๕ นักท่องเที่ยวชาวไทยเราให้ความนิยมพอสมควรเลยทีเดียว เพราะการเดินทางที่ไม่ไกลเกินไปนัก เที่ยวบินกรุงเทพฮ่องกงก็มีให้เลือกใช้บริการหลายสานการบิน ภูมิอากาศที่สามารถท่องเที่ยวได้ทั้งปี และราคาไม่แพงเกินไปนัก โดยรวมแล้วฮ่องกงดีสนีย์แลนด์พาร์ค มีลักษณะคล้ายๆกับดีสนีย์แลนด์ที่อื่นๆ จะต่างกันก็ตรงเครื่องเล่นที่ทุกคนต่างเห็นตรงกันว่ามีค่อนข้างน้อย อย่างไรก็ตาม ฮ่องกงดีสนีย์แลนด์จะเพิ่มเครื่องเล่นอีกในอนาคต นอกจากนั้นพาร์คที่สองก็มีความเป็นไปได้ค่อนข้างสูง เพราะเป็นนโยบายของดีสนีย์รีสอร์ททั่วโลกในการเพิ่มวันเที่ยวพาร์คของนักท่องเที่ยว แต่คงต้องคอยกันนานสักหน่อยเพราะลำพังฮ่องกงดีสนีย์แลนด์พาร์คเองก็ยังต้องขยายอีกมาก ใครที่เคยไปดีสนีย์แลนด์ที่แคลิฟอร์เนียคงจะเห็นคล้ายๆกับผมว่า การเที่ยวฮ่องกงดีสนีย์แลนด์คล้ายๆกับการดูหนังตัวอย่าง ได้ดูและได้เล่นอย่างละนิดอย่างละหน่อย เรียกน้ำย่อยให้อยากไปเที่ยวดีสนีย์แลนด์ที่แคลิฟอร์เนียยิ่งขึ้นไปอีก

ฮ่องกงดีสนีย์แลนด์มีขนาดที่เล็กกว่าพาร์คอื่นๆ จึงเป็นเหตุที่ทำให้อะไรหลายอย่างในพาร์คดูเล็กไปถนัดใจ ทั้งยังไม่มีรถรางวิ่งผ่ากลางพาร์คจึงทำให้ถนนดูโล่งไปถนัดใจ และอย่างที่พอทราบกันว่าการออกแบบนั้นต้องสอดคล้องกับฮวงจุ้ย ตามความเชื่อของเจ้าของบ้าน ก็เป็นสาเหตุให้ไม่มีรูปปั้น‘พาร์ทเนอร์’ วอลท์ดีสนีย์ที่จูงมือกับมิกกี้เม้าส์ ให้เห็นบนถนนสายหลักที่นำไปสู่ปราสาทของเจ้าหญิงนิททรา ราคาตั๋วค่าเข้าพาร์คของฮ่องกงดีสนีย์แลนด์มีราคาค่อนข้างย่อมเยาว์หากเที่ยบกับพาร์คอื่นๆของดีสนีย์ทั่วโลก ซึ่งก็ไม่น่าแปลกใจเพราะก็คงเป็นไปตามขนาดและจำนวนเครื่องเล่นที่มีน้อยกว่าที่อื่น

Tip

» สำหรับผู้ที่พักนอกดีสนีย์รีสอร์ท เนื่องจากพาร์คยังมีขนาดไม่ใหญ่มาก ควรจะเลือกเข้าพาร์คในช่วงบ่าย เพราะสามารถเที่ยวได้ทั่วโดยใช้เวลาเพียงครึ่งวัน อาจใช้เวลาช่วงเช้าไปเที่ยววัดพระใหญ่โปลินโดยนั่งกระเช้าลอยฟ้านองปิง๓๖๐ ซึ่งเลยสถานีรถไฟของฮ่องกงดีสนีย์แลนด์รีสอร์ทไปแค่ป้ายเดียว และย้อนกลับมาดีสนีย์แลนด์ในช่วงบ่าย

 

Fun Fact

»ปราสาทเจ้าหญิงนิทราที่เป็นศูนย์กลางและโลโก้ของพาร์คนี้ เดินตามรูปแบบแพลนของดีสนีย์แลนด์ที่แคลิฟอร์เนีย แบบปราสาทที่ออกมาจะไม่เหมือนกันเสียทีเดียว หลายคนอาจจะบอกว่าค่อนข้างเรียบ เหตุก็เพราะปราสาทเจ้าหญิงนิทราของฮ่องกงดีสนีย์แลนด์ถูกออกแบบมาให้เป็นจอสำหรับฉายวิดีโอควบคู่ระหว่างโชว์พลุในเวลากลางคืน แต่สำหรับดีสนีย์แลนด์ปารีสนั้นถึงจะเป็นปราสาทเจ้าหญิงนิททราเหมือนกันก็จริง แต่มีแบบที่แตกต่างออกไปโดยสิ้นเชิง แถมยังเป็นปราสาทเดียวที่สร้างโดยวัสดุจริง ไม่ได้ก่อสร้างด้วยโครงเหล็กแล้วนำชิ้นส่วนไฟเบอร์มาประกอบเหมือนที่อื่นๆ ในขณะที่แมจิกคิงส์ดอมที่ดีสนีย์เวิลด์นั้นเป็นปราสาทที่มีขนาดที่ใหญ่ที่สุดในบรรดาทุกพาร์คของดีสนีย์ แต่กลับเป็นปราสาทของซินเดอเลลล่า โตเกียวดีสนีย์แลนด์ก็ใช้แม่แบบเดียวกันแต่ในสเกลที่เล็กกว่า ♥

ดีสนีย์แลนด์เมืองอานาฮามในวันนี้ดูเล็กไปถนัดใจ เพราะแทบทุกตารางนิ้วเต็มไปด้วยโรงแรมที่พัก ซึ่งต้นเหตุเกิดจากช่วงปลายๆ ยุค ๙๐ ดีสนีย์ตัดสินใจใช้พื้นที่จอดรถเดิมสร้างเป็นสวนสนุกแห่งที่สอง คือ ดาวน์ทาวน์ดีสนีย์ และโรงแรมดีสนีย์แกรนด์แคลิฟอร์เนียน โดยถอดคอนเซ็ปท์มาจากความสำเร็จของดีสนีย์เวิลด์ในฟลอริด้า เรียกว่าตอนนี้แทบจะไม่มีที่เหลือให้ขยับขยายอีก ส่วนตัวแล้วผมออกจะเสียดายความสง่างามของทางเข้าพาร์คที่ถูกพาร์คที่สองเบียดเบียนเข้ามา นั่นคือ ‘แคลิฟอร์เนียแอดเวนเจอร์’ (Disney’s California Adventure)

ดีสนีย์ได้เรียนรู้จากความผิดพลาดของการคาดการเรื่องเนื้อที่และธุรกิจของดีสนีย์แลนด์ ที่จริงแล้วธุรกิจโรงแรมสำคัญไม่แพ้ตัวของสวนสนุกเอง อย่างในฟลอริด้านั้นธุรกิจโรงแรมรีสอร์ททำเงินได้มากกว่าค่าผ่านประตูของสวนสนุกเสียอีก เราจึงได้เห็นการวางแผนสำหรับดีสนีย์เวิลด์ในฟลอริด้าอย่างมีระบบมากกว่า ไม่ว่าจะเป็นในเรื่องที่พัก และธุรกิจต่อเนื่องจากสวนสนุก ซึ่งก็คือการเรียนรู้จากดีสนีย์แลนด์แคลิฟอร์เนียนี่เอง

จุดเด่นของสวนสนุกแห่งนี้ คือการเป็นดีสนีย์ธีมพาร์คแห่งแรก ฉะนั้นการเที่ยวดีสนีย์โดยไม่มาเยือนที่นี่ คงจะดูแปลกๆ เพราะแม่แบบที่ถูกโคลนออกไปในที่ต่างๆ เรื่มต้นที่นี่ โดยเฉพาะวิธีการแบ่งโซนดินแดน และเลย์เอาท์ของพาร์ค ตลอดจนถึงเครื่องเล่นคลาสสิกหลายชิ้น เรียกว่าเป็นพาร์คต้นตำหรับ โดยเฉพาะการสนุกไปกับเครื่องเล่นคลาสสิกที่มาจากจินตนาการของวอลท์ดีสนีย์เองอย่างเช่น โจสสลัดแห่งคาริเบียน (Pirates of the Caribbean) หรือเครื่องเล่นเด็กๆอย่างช้างดัมโบ้ (Dumbo the Flying Elephant)

การที่จะให้ความรู้สึกว่าเป็นดีสนีย์แลนด์ได้ นอกจากต้องมีปราสาทเป็นจุดศูนย์กลางของพาร์คแล้ว ถนนสายหลักที่นำทุกคนสู่ดินแดนต่างๆก็เป็นจุดเด่นไม่แพ้กัน เมนสตรีตยูเอสเอที่ถูกจำลองมาจากเมืองมาเซลลินน์ (Marceline) บ้านเกิดของวอลท์ในรัฐมิซูรี (Missouri) ให้บรรยากาศเมืองเก่าของอเมริกา หากสังเกตุกันดีๆจะเห็นว่าภายนอกของตึกเหล่านี้ชั้นบนจะถูกสร้างให้ผิดสัดส่วน (Forced Perspective) เพื่อให้เกิดภาพลวงตา และทำให้ถนนเส้นนี้ดูยาวกว่าความเป็นจริง ปราสาทก็ดูขนาดใหญ่ขึ้นไปด้วย หากใครไปโตเกียวดีนีย์แลนด์ไม่ต้องไปถามหาเมนสตรีตยูเอสเอนะครับ เพราะที่นั่นเขาเรียกว่าเวิลด์บาร์ซาแทน แล้วก็ครอบด้วยหลังคากระจกสไตล์วิคตอเรีย ที่ต้องมีหลังคาเพื่อปรับอุณหภูมิให้เข้ากับสภาพอากาศของญี่ปุ่นในฤดูร้อนและหนาวนั่นเอง

ส่วนแคลิฟอร์เนียแอดเวนเจอร์ที่เปิดในปี ๒๐๐๑ จัดได้ว่าเป็นสวนสนุกขนาดเล็ก เพราะมีขนาดเพียงครึ่งหนึ่งของดีสนีย์แลนด์เท่านั้น โดยใช้ธีมของรัฐแคลิฟอร์เนีย นำความประทับใจมาจากอาร์ตไดเร็คชั่นจากภาพโปสการ์ดย้อนยุค จำลองสถานที่ต่างๆ และไลฟ์สไตล์ของรัฐแคลิฟอร์เนียมารวมกัน ด้วยความที่คอนเซ็ปท์ของพาร์คไม่แข็งแรงมาก ประกอบกับเครื่องเล่นไม่มีจุดเด่นมากนัก พาร์คนี้จึงไม่ประสบความสำเร็จเท่าที่ควร ดีสนีย์เลยต้องทำการบ้านใหม่ ด้วยการเพิ่มโซนใหม่ๆให้กับแคลิฟอร์เนียแอดเวนเจอร์ ซึ่งมีแพลนอัพเกรดพาร์คนี้อีกหลายโปรเจคยาวไปจนถึงปี ๒๐๐๙ โน่น แต่ถ้าหากมาเที่ยวถึงดีสนีย์แลนด์แล้วจะไม่ไปแคลิฟอร์เนียแอดเวนเจอร์ด้วยก็คงกระไรอยู่

Tips

» หาจังหวะไปเยือนดีสนีย์แลนด์ในวันเกิดของคุณ แล้วแวะที่ซิตี้ฮอลล์ เพื่อรับเข็มกลัดวันเกิด ไม่แน่คุณอาจจะโชคดีได้รับบัตรผ่านพิเศษไม่ต้องต่อคิวเครื่องเล่น เป็นของขวัญสุดเซอร์ไพร้ส

» หลังจากที่แฟสพาส (Fast Pass) ประสบความสำเร็จอย่างมากที่ดีสนีย์เวิลด์ ระบบนี้จึงได้ถูกนำมาใช้ในทุกๆดีสนีย์พาร์คทั่วโลก วิธีใช้ตั๋วแฟสพาส ก็คือนำบัตรผ่านประตูไปรับบัตรจองเวลาของเครื่องเล่นนั้นๆ แล้วนำบัตรจองกลับมายังเครื่องเล่นในเวลาที่กำหนดไว้ เพื่อลัดคิวเข้าสู่เครื่องเล่น แฟสพาสจะเปิดให้บริการเมื่อนักท่องเที่ยวหนาแน่นเท่านั้น และจะมีให้บริการเฉพาะกับเครื่องเล่นที่ได้รับความนิยมสูง ซึ่งระบบจะไม่อนุญาติให้จองแฟสพาสมากกว่าครั้งละหนึ่งเครื่องเล่นในช่วงเวลาเดียวกัน

Fun Facts
» เราสามารถสังเกตุจากถังขยะได้ว่าเราอยู่ในดินแดนไหนในดิสนีย์แลนด์ เพราะถังขยะในแต่ละโซนจะมีการตกแต่งให้เข้ากับธีมนั้นๆ สถานที่ตั้งถังขยะในพาร์คได้มีการคำนวณปริมาณและที่ตั้งซึ่งเหมาะสม โดยคำนวณจากพื้นที่ของร้านขายอาหาร, แสตนด์ขายอาหารว่างและเวลาการรับประทาน เราจึงไม่ค่อยเห็นขยะทิ้งเกลื่อนให้รำคาญใจ ยังไม่นับพนักงานทำความสะอาดที่คอยกวาดเก็บตลอดทั้งวัน และถังขยะเคลื่อนที่ได้ซึ่งคอยทักทายและพูดคุยกับผู้คนในทูมอโรว์แลนด์ (Tomorrowland ) เขามีชื่อเล่นว่า Push นะครับ ถ้าเจอก็ลองไปทักทายกันดู ♥

Fun Facts  » วอลท์ ดีสนีย์ ตั้งชื่อแรกให้สวนสนุกขนาด ๘ เอเคอร์ นี้ว่า “มิกกี้เม้าสพาร์ค” เมื่อความคิดขยายใหญ่ขึ้นอีก ๒๐เท่า ชื่อสวนสนุกจึงมาลงตัวที่ “ดีสนีย์แลนด์” » วอลท์ ดีสนีย์ เคยมีความคิดที่จะให้แปลนพื้นที่ของสวนสนุกแห่งนี้เป็นรูปหูมิกกี้เม้าส์ แต่ต้องเปลี่ยนใจภายหลังเพราะเป็นการสิ้นเปลืองพื้นที่โดยใช่เหตุ

อย่างที่หลายคนทราบกันดีว่าสวนสนุกดีสนีย์นั้นมีอยู่หลายแห่ง ในการนำเที่ยวครั้งนี้เราจะไปกันให้ครบทุกที่ ห้าเมืองสิบเอ็ดพาร์ค ใครเป็นแฟนดีสนีย์ธีมพาร์คตัวจริง เตรียมแพคกระเป๋า เราจะเดินทางกัน ♥   โปรดติดตาม: ตอนที่ 1 ดิสนีย์แลนด์รีสอร์ท แคลิฟอร์เนีย, ตอนที่ 2 ฮ่องกงดีสนีย์แลนด์รีสอร์ท, ตอนที่ 3 โตเกียวดิสนีย์รีสอร์ท, ตอนที่ 4 ดิสนีย์แลนด์รีสอร์ท ปารีส และตอนที่ 5 ดิสนีย์เวิล์ดรีสอร์ท ฟลอริด้า